ای شب آخر ز سر واکن مرا

       محو در لبخند فردا کن مرا.

       عمر رویاهای دنیایی گذشت

       رنگ دنیاهای رویا کن مرا.

       مشت خاکی ماند از من در جهان

       با ادب ، تقدیم دنیا کن مرا.

      از گِلِ من گُل نمی روید به باغ

      تا تو را گویم تماشا کن مرا.

      صد هزاران سال دیگر ، یک بهار

      بوته ای ، برگی ، به صحرا کن مرا !

      گم شدن در تیرگی ها نارواست

      پرتو یادی به دل ها کن مرا.

      تار و پودم ذرّه ذرّه مهر بود

      هر کجا مهر است پیدا کن مرا !